Mamashuisje Vlinder

Vlinder

Mamashuisje Miskraam

 

Lieve lezers,

Na mijn verhaal over PCOS, wil ik graag mijn ervaring delen wat ik voelde toen ik mijn miskraam kreeg. We noemen hem/haar Vlinder.

 

 

Stoppen met de pil

Op vrijdag 21 oktober 2015 besloten we (of ik, hihi) te stoppen met de pil. Toen was ik al 12 jaar aan de pil.  We zijn al een tijdje bij elkaar, hebben mooie reizen gemaakt, een koophuis op ons naam staan, en na wat ups en downs gekend te hebben , waren we hier meer dan klaar voor. We gingen voor een wondertje van ons 2! Wat een voorpret. 🙂

Ik wist wel dat het tijd nodig had om je lichaam te laten ”ontpillen” en dat het even kon duren. Ik downloadde wat apps over hoe mijn cyclus dan eruit kwam te zien. En wat inlezen hoe het in zijn werk ging en wat tips en tricks. Of trucks ( 🙂 )  En we gingen er voor wanneer de app aangaf dat de eisprong eraan kwam en dat ik vruchtbaarst was. Wat spannend was dit zeg. Na deze poging kwam het geduld. Wachten tot je eindelijk kan en mag testen, 2 weken na de eisprong. Ik had geen menstruatie gehad, dus ik vond het zo spannend om te testen. Nou, de 1e test was negatief. Jammer maar helaas. Dit was ook nog maar de 1e poging.

De menstruatie bleef weg, heel af en toe wat bloed, maar geen echte menstruatie te noemen, ook de testen bleven negatief. Ik snapte er niets van. Ik ging ook niet naar de dokter want waarschijnlijk werd ik toch afgewimpeld met dat het wel even kon duren. Dat je lichaam echt tijd nodig hebt. Ze geven het tegenwoordig minimaal een half jaar tot een jaar.

Ovulatietesten

Ik kocht wat ovulatie testen om een inzicht in mijn cyclus te krijgen. Ik kocht die van Clear Blue, met een smiley. Maar de smiley was telkens niet tevoorschijn gekomen. Daarna ovulatie testen met streepjes, de zogenaamde dipsticks, en wanneer deze streepjes donkerder werden dan wist je dat de eisprong eraan kwam. Zelfs als het test streepje donkerder was dan het controle streepje dan heb je de meeste kans om zwanger te raken.

 

Mamashuisje Miskraam Ovulatietest

Wat zijn ovulatie testen?

Met ovulatietesten kan je je 2 tot 3 meest vruchtbare dagen in een maand opsporen. Ongeveer 24 tot 48 uur voordat de eisprong plaatsvindt, neemt in de urine de hoeveelheid van het Luteïniserend Hormoon (LH) toe. Vlak voor de eisprong is er een sterke stijging van dit hormoon meetbaar in de urine. Deze piek duurt maar 1 of 2 dagen. Nadat het gehalte LH in de urine op z’n hoogst is, vindt de eisprong binnen 24 tot 48 uur plaats. Dan heb je de meeste kans om zwanger te raken. Dan wordt er weer veel geoefend. 🙂

Wanneer begin je met ovulatie testen ?

Om de LH-piek te vinden, dan test je een aantal opeenvolgende dagen. Je telt vanaf de eerste dag van je menstruatie (dag 1).  Dan test je door totdat je de LH-piek, de donkerste streep, kan aflezen op de test.

 

Mamashuisje positief ovulatietest

 

Na een tijdje ovulatie testen te hebben gebruikt, werd ik niets wijzer ervan.  Ze bleven óf heel donker óf heel licht. Ondertussen testte ik ook zwangerschapstesten.. Allemaal negatief. Rond 20 december 2015 was de laatste zwangerschapstest van dat jaar. Negatief. Toen hebben we Kerst en Oud&Nieuw gevierd. Ik kon wel lekker een wijntje drinken. (of 2). 🙂

Het nieuwe jaar was begonnen. For your info, we waren nooit gestopt met ”oefenen”, haha!
Waar ik wel mee gestopt was is met de ovulatietesten te gebruiken en naar de cyclus apps te kijken. Die had ik verwijderd. Want op den duur merkte ik dat ik er toch te veel mee bezig was.. Het moest wel leuk en luchtig blijven. De menstruatie bleef nog steeds uit.. Begin januari 2016 nog een zwangerschapstest gebruikt.. Negatief.

Mitchell was heel nuchter en bleef er voor me zijn en vertelde dat het wel goed kwam.

En dan ineens, op 21 januari 2016, had ik weer een zwangerschapstest gebruikt, en ja hoor, POSITIEF! Heel raar en gek, zo zonder normale cyclus, menstruatie of eisprong. Dan alsnog een wonder gebeurd!

 

Mamashuisje Miskraam

Oh, wat waren we blij!

Bij 6 weken zwangerschap hebben we het aan onze familie verteld. We konden niet nog langer wachten. (2 weken wachten was al heel lang voor mij) 🙂

Toen werden er wat telefoontjes gepleegd. De verloskundige werd gebeld, de huisarts ingelicht. De MDL- arts werd geïnformeerd. Vanwege mijn ernstige obstipatie darmprobleem en het gebruik van bepaalde medicijnen was het verstandig om de arts in te lichten. Ik zou extra controles krijgen van de MLD arts om dit onder controle te houden.

Termijnecho

Vol goede moed gingen we op 29 februari 2016 naar de 1e echo, de termijnecho. Ik was toen 11 weken zwanger. Ze kon het niet goed vinden via de buik, ik had zelfs een hele volle blaas. Mitchell en ik werden heel zenuwachtig. Vooral toen ze vroeg of ik wilde gaan plassen om vervolgens een inwendige echo te krijgen. Tijdens mijn plasmomentje barstte ik in tranen uit en voelde ik dat het niet goed was. Misschien heb ik dit altijd wel gehad. Maar of dit onzekerheid was of werkelijkheid werd..

Eenmaal terug van mijn plasmomentje kreeg ik de inwendige echo. Ik kon mijn tranen niet meer in bedwang houden en Mitchell en ik hielden elkaars hand vast. Ik zag en voelde dat Mitchell zich ook zorgen maakte.

Slecht nieuws

De echoscopiste was aan het zoeken en zag een klein vruchtje. De echoscopiste wist ook niet zo goed wat ze moest zeggen..

Het was niet goed.. Het hartje klopte niet meer. Vlinder bleek al 3 weken niet meer in levend te zijn. Ik liep hier al heel lang mee rond zonder dat mijn lichaam het afstootte. Zonder dat ik dit wist of symptomen had van een dreigende miskraam. Dit noemen ze een ‘missed abortion’.

Mitchell en ik braken in tranen uit. Wat voelde ik me schuldig. Tegenover Mitchell. Het voelde of ik gefaald had. Mijn lichaam had gefaald.

De echoscopiste gaf ons na afloop van de echo valse hoop. Dat het nog goed kon komen en dat we moesten wachten maar we wilden niet nóg langer in onzekerheid zitten.

Gelukkig wist ondertussen mijn grote liefde mij te troosten. Gewoon, er voor me zijn.. Hij was zo lief voor me. Hij is niet voor niets mijn steun en toeverlaat.

Gynaecoloog

We waren onderweg naar het ziekenhuis, naar de spoedeisende hulp in het VUMC. Het was ook nog eens zondag dus daarom kwamen we hier terecht. Na enige tijd wachten kwam de gynaecoloog en ze was heel erg meelevend en samen maakten we nog eens een echo waarop we de woorden eigenlijk niet wilden horen, maar ook weer wel. Weten waar we aan toe zijn. Wat we konden verwachten. ” Dit kindje zal nooit levensvatbaar (kunnen) worden. Het was gewoon niet goed gegaan met de aanleg en verdere ontwikkeling in de 1e cruciale 12 weken. Curettage kon niet gedaan worden in het VUMC vanwege lange wachttijden. Waarop we besloten naar ’t Boven Y Ziekenhuis te gaan. Wat fijn was is dat we dezelfde week nog terecht konden.

Tijdens het wachten in de wachtkamer bij gynaecologie/verloskunde, zag ik allemaal dikke buiken, mooie zwangere vrouwen. Ik voelde geen wrok, heb ik nooit gehad ook. Ik voelde verdriet, zoveel emoties. Een hele toekomst van ons en van ons kleintje weggeblazen. Zo voelde het. Ik kon alleen maar huilen.

Eenmaal bij de gynaecoloog hadden we het gesprek over hoe nu verder. Ik wilde graag een curettage. Dan wist ik zeker dat het weg en goed was en dat we verder konden. Maar de gynaecoloog wist me over te halen om Cytotec in te nemen. Dit zijn weeën opwekkers. Ze zijn niet bedoeld als weeën opwekkers maar dit zorgt er wel voor dat de baarmoeder samentrekt waardoor er een miskraam op treedt.

Thuis aangekomen mocht ik meteen de medicijnen inbrengen. Dit wilde ik niet. Ik was bang. Bang voor wat komen gaat, bang voor de pijn, bang om ons vruchtje te zien. Ik wachtte en wachtte daarom. Totdat het moment er was waarop het dan echt moest gebeuren. Alles werd klaargelegd, extra zeiltjes, kraamverband en een warme kruik voor de eventuele krampen.

Ik ging zitten en liggen op de bank en keek wat tv. Totdat ik moest plassen maar ik durfde niet op te staan.. Bang. Angst.

Ik stond op, en voelde alles stromen. Ik snelde naar de toilet en een vloed aan bloed en stolsels stroomde de toilet in. Ik voelde ook krampen maar dit was nog te overzien. Op den duur werd het bloedverlies minder die dag. Dus ik dacht dat het klaar was. Maar mijn gevoel zei dat het vruchtje er nog zat. Vlinder was er nog.

De volgende dag bracht ik nog een kuur in, die had ik meegekregen van het ziekenhuis, mocht het niet goed zijn gegaan. Dit was allemaal in overleg met de gynaecoloog. Weer gebeurde er niets. De hele dag niet. De dag daarna ook niet.

3 dagen later

Op 04-03-2016 om 16.00 voelde ik een enorme druk onderin mijn buik. Ik had een opvangbakje in de toilet pot die week. Ik wou het vruchtje toch graag bewaren. Onze vlinder begraven. Na wat drukken en persen kwam ons vruchtje eruit. Het zat erop. Ik was een soort van ”opgelucht”. Dat dit hele proces, lichamelijk ook, voorbij was. Ik heb foto’s gemaakt. Wat ben ik hier nog steeds erg blij mee.

Ik heb een mooie vlinderplant gekocht en samen hebben we vlinder begraven. Tijd om te rouwen. Je bent je kindje kwijt, de toekomst die je had. Die je al uitgestippeld had, kleertjes gekocht. Pinterest gestalkt met baby spulletjes.

Een half jaar later

Ik heb een mooie tattoo laten zetten van een vlinder. Hier ben ik nog steeds erg blij mee. Ook Mitchell heeft er 1. In zijn ”sleeve” verwerkt. Zo is onze vlinder toch altijd bij ons.

 

Mamashuisje Vlinder

 

Veel vrouwen maken een miskraam mee. 25.000 vrouwen per jaar. Maar er wordt er nog steeds niet veel over gepraat. Het lijkt een taboe te zijn. Of er wordt hier te licht over nagedacht.  Veel mensen vergeten wat voor een impact dit heeft of heeft gehad op je leven. Je kan het pas écht begrijpen als je het hebt meegemaakt. De pijn, het verdriet. Ik heb veel opmerkingen gekregen, die veel verdriet deden. Met mijn verhaal wil ik andere vrouwen steunen en laten voelen dat ze niet alleen zijn. Voor degene die het meegemaakt hebben, of er middenin zitten. 

Add a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *