Mama en Devlin Mamashuisje.nl

Deel 2 : Hoe gaat het me? – Goedaardige tumor

Lieve lezers,

Omdat ik toch veel berichtjes heb gekregen hoe het nu gaat schrijf ik deze blog. Het zijn wat turbulente dagen geweest. Voor, tijdens en na de operatie.

Vóór de operatie
Wat zag ik op tegen de operatie zeg.. Ik wist ondertussen wel wat me te wachten stond. Zowel de pijn als de misselijkheid van de narcose. Ook ging ik ontzettend mijn kindjes missen. Je kan wel denken, het is zo gebeurd, 1 nachtje blijven en dan weer naar huis. Maar in werkelijkheid gaat het heel anders. Daarbij komen die leuke emoties en hormonen nog eens om de hoek kijken. Het afscheid van mijn kindjes viel me erg zwaar, wetende dat ze goed werden opgevangen, verzachtte het ietwat.

” Ook ging ik ontzettend mijn kindjes missen. ”

Tijdens de operatie
De operatie duurde langer dan gepland. Door eerdere operaties in mijn buik heb ik wat verklevingen in mijn buik opgelopen. Dus ze konden moeilijk in mijn buik komen. Uiteindelijk daar bij de tumor gekomen, konden ze deze wel gelukkig goed verwijderen. Alleen tijdens het verwijderen is de tumor opengebarsten in mijn buik. Ze hebben mijn buik toen 3x moeten spoelen. Dan spoelen ze of ontsmetten ze mijn hele buik. Want het loopt er overal doorheen. Dit kan gevaarlijk zijn namelijk. Ze hebben een laparoscopische operatie uitgevoerd, dus ik heb 5 wondjes. Als ze de resten van de tumor verwijderen, doen ze dit door middel van een zakje. Dit ging lastig dus ze hebben 1 wondje wat groter gemaakt. Ik geloof dat ze iets van geweld hebben gebruikt daar, want ik had er enorme blauwe plekken zitten. De operatie heeft in totaal iets langer dan 2,5 uur geduurd nog. Ik werd naar de verkoeverkamer gebracht. Om bij te komen van de operatie.

Na de operatie
Wat werd ik vreselijk wakker. Ik was enorm misselijk, en zat te rillen van de kou. Ik had én warmtedekens op me én er werd een kacheltje naast me gezet en ik had het alsnog ijskoud. Ze zeiden dat dit ook te maken had met dat de spanning eruit kwam. Dat merkte ik zeker. Wat voelde ik me beroerd zeg. Maar wat waren ze lief voor me, ze zorgden goed voor me. Maakten heel even een praatje, waarbij ik steeds wegzakte. Ook kreeg ik nog een ijsje, vanwege de tube in je keel, dus verzacht de rauwigheid wat in je keel. Nou voor mijn gevoel heb ik het ijsje meer laten smelten dan opgegeten, haha!

” Ze zeiden dat dit ook te maken had met dat de spanning eruit kwam. ”

Infectie
1 week later was ik bij de gynaecoloog om 1 wondje te laten checken, deze was gaan ontsteken en dat ging onder de wond zitten. Het wondje was ook pijnlijk en brandde continu. Dus deze werd een beetje opengemaakt zodat het pus eruit kon. Dit deed gelukkig geen pijn, alleen het idee was niet heel fijn. Dat de gynaecoloog met een wattenstaafje in mijn buik zat te roeren, haha! Gelukkig ging het hierna beter en heelde het wondje beter. Dit was hetzelfde wondje waar ze dus meer moeite mee hebben gehad.

Uitslag
Ze hebben de tumor/het weefsel op laten sturen en het was een hele mooie uitslag. Namelijk wat ze al dachten. Een teratoom, een dermöidcyste, gelukkig een goedaardige tumor. Het kan overal in het lichaam groeien, bij mij groeide het dus aan en op mijn eierstok. Ik ga geen afbeelding toevoegen, maar feel free om dit op Google op te zoeken. Het is echt wel, ehm, vies. Mijn tumor was gevuld met heel veel talg, vetweefsel en haar, ja je leest het goed, haar. Ik had nog gevraagd om de foto te zien, maar dat lukt niet meer zeggen ze. Ze hebben wel een foto gemaakt, maar dit kunnen ze niet meer makkelijk terug vinden. Anyway, ik weet hoe het eruit ziet omdat ik het eerder gezien had op Google, toen ik namelijk de onofficiële diagnose kreeg. Ja, want dat doe je toch wel, Google-en.

Hoe ik me nu voel?
Zoals vele lieve volgers vorige week zaterdag mijn insta- stories hadden gezien.. Het ging niet zo heel goed met me. Ik werd overvallen door koorts, pijn in mijn rechterzij, en een hoge hartslag. De hele dag voelde ik me al niet lekker, en ik dacht dat ik onbewust toch te weinig rust had gehad. Maar toen ik eenmaal rustig zat, en lag, verdween de pijn niet. In de avond kreeg ik ook ineens koorts erbij en voelde ik me steeds zieker worden. Hup, ik bellen naar de afdeling en kon of moest gelijk komen.
Het was toen 22.15 uur. De buurvrouw werd ingeschakeld om op de kindjes te passen. In het ziekenhuis aangekomen werden er gelijk controles gedaan. Toen meetten ze geen koorts bij me, heel vreemd. Ik voelde me toch echt heel ziek. Daarna nog een keer koorts gemeten en die liep op van 37.3 naar 38.3. En daarna naar 38.8 graden. Bloed en urine onderzoek werd gedaan. Ze konden zien dat ik een ietwat verhoogde infectie waarde had, maar niet schrikbarend om dan zoveel pijn te hebben. Ondertussen was het 04.00. Er werd van alles gezegd en gedacht. De artsen besloten mij op te laten nemen, omdat het er niet beter op werd. Er werd een infuus aangelegd, extra vocht kon geen kwaad in combinatie met mijn koorts. Toen was het inmiddels al weer 05.00 en ik was hartstikke moe. Na wat pijnstillers te hebben gehad ging het iets beter. Uiteindelijk sliep ik om 06.00 pas. Ik kon even slapen nog, want het was bijna tijd weer om te gaan kolven. De hele dag had ik nog wel pijn, maar geen koorts meer. Gelukkig maar, want ik wilde naar huis. de aartsen vonden dit ook een goed plan. Als er dan wat zou zijn, kon ik altijd bellen. En wat het uiteindelijk nou geweest is..? Niemand weet het..
Ze denken dat het toch een irritatie is geweest van de opengebarsten tumor. Normaal gebeurd dit, als dit gebeurt, in dezelfde week na de operatie. Niet 12 dagen na de operatie.. Maar goed, ik ben ook niet normaal zullen we maar denken, hihi.

We hopen nu op alleen maar beterschap, de goede kant op. Straks echt weer gaan genieten van de zomer, zonder klachten. Mijn werk weer lekker op gaan pakken.

Maar voor nu, eerst goed fit worden weer.

Veel liefs,

Karine