Mamashuisje.nl blog corona

Welkom nieuwe maffia!

(maar wanneer ga je weer?)

Van borst/flesvoedingsmaffia, vaccinatiemaffia naar coronamaffia in Motherhood.

Afgelopen week heb ik wat negatieve reacties gehad, nu moet ik dit even van mij af schrijven. Ik wist niet dat we een nieuwe maffia hadden in het moederschap, maar het is echt waar.

Ritme

We hebben inmiddels een fijn ritme te pakken, aangezien we alle 4 nu thuis zijn in verband met wat verkoudheidsklachten. Wat wordt aangeraden door het RIVM. We zien niemand anders. Geen opa’s en oma’s.

Na het wakker worden rond 0700-0730 (veels te vroeg), gaan we naar beneden om een lekker ontbijtje te maken en een boterhammetje te eten. Ondertussen slaapt Devlin meestal nog. Die wordt rond 0830 wakker. Daarna kleden we ons aan. Spelen we een spelletje, knutselen of kleuren we wat. Gaan we een rondje fietsen,gaan we naar de speeltuin, (waar niemand is) en nemen we wat broodjes, fruitjes en koekjes mee, en een dekentje, en dan eten we wat in het gras. Met niemand om ons heen, dan is het wel heel bijzonder om zo met zijn 4tjes met elkaar te zijn. Komen we thuis, eten we nog iets en dan gaan de jongens naar bedje toe. En wij soms ook. Of we genieten even van de zon in de tuin.

Toch verlang ik ook wel weer naar het ”oude” leventje. Om ergens gewoon een koffietje te halen, te werken, of elkaar vriendelijk te groeten weer.

Maar waarom ik deze blog eigenlijk wil schrijven?

Ik ben een écht gevoelsmens. Hoogsensitief ook. Gisteren schreef ik dat we van de week naar de speeltuin waren gegaan. En een aantal moeders vonden dit onverantwoordelijk en ingonorant. En waarom? Omdat Devlin verkouden is.

Ja, Devlin is snotterig, zo ken ik hem al vanaf dat hij 4 maandjes oud is. (hij is nu 14 maandjes oud). We zoeken niemand op, gaan naar speeltuintjes waar niemand is, we nemen ons handgel mee. Maar goed, kindjes zijn in hun eerste 6 levensjaar verkouden. En met koorts gaan we zoiezo nooit weg, corona of geen corona. Is mijn kind doodziek, ja dan is het logisch dat we thuis moeten blijven. Maar een kindje van 2,5 jaar moet echt even zijn ei kwijt zo nu en dan. En die tuin hebben ze p den duur ook wel weer gezien.

Nu kreeg ik zulke negatieve reacties.. Dat je denkt, hóe en waarom zijn we zo geworden naar mekaar toe? Ik kan hier echt wakker van liggen, hoofdpijn van krijgen, en echt ook verdrietig en boos tegelijk worden.

Lees gauw verder hier op mamaplaats.

Add a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *